กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินเพียงเสียง “โครม” ความเจ็บปวดพลันแล่นมาจากใบหน้า จางซิ่นหรงทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกหยุดเอาไว้
เขาไม่ได้ระวังตัวจากจู้ไหลตี้เลยแม้แต่น้อย ไม่คิดเลยว่าเธอจะหยิบของมาขว้างใส่เขา
ส่วนจู้ไหลตี้ที่เพิ่งลงมือทำร้ายคนก็ได้สติขึ้นมาในทันที เมื่อเห็นจางซิ่นหรงทำหน้าทำตาอย่างไม่อยากเชื่อ เธอก็เริ่มลนลานขึ้นมาเล็กน้อย
“ลูกเอ๊ย ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม แม่ แม่ไม่ได้ตั้งใจ!” เธอพูดพลางพยายามลุกขึ้นยืน
แต่เดิมเท้าของจู้ไหลตี้ก็บาดเจ็บอยู่แล้ว พอเกิดอารมณ์ขึ้นมา เธอจึงเกือบล้มหน้าคะมำอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะล้มลงพื้น จางซิ่นหรงก็รีบคว้าตัวเธอไว้
“ซิ่นหรง อย่าโทษแม่เลย แม่มีลูกชายอยู่คนเดียว แม่ก็ใจไม่ดีน่ะ!”
พูดไป จู้ไหลตี้ก็เช็ดน้ำตาไป