กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จุ๊ จุ๊ จุ๊! นี่มันแม่สามีใจร้ายจากไหนกัน ลูกสะใภ้อุตส่าห์รีบมาดูแลแท้ ๆ ยังถูกด่าขนาดนี้”
มีคนทนดูต่อไม่ไหว จึงอดพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งไม่ได้
แต่ในสายตาของจู้ไหลตี้ ลูกสะใภ้ก็คือคนในครอบครัวของเธอเอง เธออยากตีก็ตี อยากด่าก็ด่า แล้วคนนอกจะมายุ่งอะไรด้วย
“เกี่ยวอะไรกับคุณ”
เธอถุยใส่คนคนนั้นหนึ่งที ก่อนจะหันกลับไปจ้องหวังชุนเม่ยอย่างเดือดดาลอีกครั้ง
“ยังไม่รีบมาพยุงฉันกลับไปอีกหรือ ยืนทื่ออยู่ได้ ไม่มีประโยชน์สักนิด”
เมื่อได้ยินดังนั้น แววรังเกียจก็วาบผ่านดวงตาของหวังชุนเม่ย แต่เธอยังคงพยักหน้าอย่างอึกอัก แล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
ขณะที่กำลังจะหันหลังให้เธอ หางตาก็เหลือบเห็นเท้าข้างที่ไม่ได้แพลงของจู้ไหลตี้กำลังเตะเข้ามาหา