กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังชุนเม่ยสังเกตเห็นสายตาที่ผิดปกติของจางซิ่นหรง แต่เธอไม่ได้พูดอะไร รีบกินข้าว อาบน้ำ แล้วเตรียมกลับห้องไปนอนแต่หัวค่ำ
ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะปิดประตู เท้าข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามาขวางไว้กะทันหัน
สีหน้าของหวังชุนเม่ยเปลี่ยนไปทันที!
“เอาเท้าออก ฉันจะนอนแล้ว”
จางซิ่นหรงมองใบหน้าที่งดงามราวดอกบัวผุดพ้นสายน้ำ ความร้อนรุ่มทั่วร่างยิ่งควบคุมไม่อยู่
เขาคว้ามือน้อยของหญิงสาวไว้ พลางหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “ฉันคิดผิดไปเอง เธอเป็นภรรยาของฉัน จะปล่อยให้เธอนอนคนเดียวได้ยังไง?”
เขาไม่ควรปล่อยให้เธอเอาแต่ใจตั้งแต่แรก
ถ้าภรรยาไม่เชื่อฟัง ก็นอนด้วยกันอีกสักสองสามครั้งก็หายดีเอง