กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำพูดไร้ยางอายเช่นนี้ จงจวี๋ฮวาก็แทบจะหัวเราะด้วยความโมโห
“ทำไมคนอื่นต้องช่วยคุณด้วย? เพราะคุณหน้าหนาอย่างนั้นหรือ? วันนั้นถ้าเสิ่นเฮ่อไม่กลับมา ตอนนี้ซูหร่านหร่านจะเป็นอย่างไรบ้างก็ยังพูดไม่ได้เลย คุณคิดว่าคำขอโทษลอย ๆ เพียงประโยคเดียวจะทำให้คนอื่นยกโทษให้ได้หรือ? บนโลกนี้มีเรื่องดี ๆ แบบนั้นที่ไหนกัน?”
หลังถูกด่ากราดไปชุดใหญ่ สีหน้าของลวี่ไห่เยี่ยนก็ดำคล้ำยิ่งกว่าเดิม
“จงจวี๋ฮวา ฉันกำลังคุยกับพี่สะใภ้ซู แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”
พูดจบ เธอก็หันไปมองซูหร่านหร่านอีกครั้งแล้วพูดว่า “ขอร้องล่ะ ช่วยฉันหน่อย มีแค่คุณเท่านั้นที่ช่วยฉันได้ ลูกฉันยังเล็ก ถ้าหย่ากันแล้วพวกเขาจะทำอย่างไร?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูหร่านหร่านก็รู้สึกว่าช่างน่าขันเหลือเกิน