กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เดี๋ยวคุณไปบ้านตระกูลเสิ่นเก่ากับฉัน ไปขอโทษภรรยาของเขา!”
เหยียนอี้ซิงลูบใบหน้า ร่างทั้งร่างราวกับแก่ลงไป 10 ปีในชั่วพริบตา
“ฉันไม่ไป!”
หลิวหงจะยอมไปขอโทษซูหร่านหร่านได้อย่างไร? สำหรับเธอแล้ว นั่นทรมานยิ่งกว่าการเอาชีวิตเธอเสียอีก
“ลวี่ไห่เยี่ยนกำลังจะออกจากเกาะผิงโจวแล้ว เรื่องนี้ถ้าคุณไม่พูด ฉันไม่พูด แล้วจะมีใครรู้? อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรไม่ใช่หรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดที่คาดไว้อยู่แล้ว เหยียนอี้ซิงก็ยิ้มอย่างขมขื่น
เขายังเฝ้าคาดหวังอะไรอยู่อีก? ทั้งที่รู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเธอเป็นคนอย่างไรไม่ใช่หรือ?
“ได้ คุณไม่ไป ฉันไปเอง ถ้าเธอไม่ให้อภัยคุณก็กลับหมู่บ้านชางหลี่ไป”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของหลิวหงก็ซีดเผือดราวกับหิมะ