กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ชุนเม่ย เป็นอะไรไป?”
จงจวี๋ฮวาซึ่งเป็นคนกระตือรือร้นและมีน้ำใจมาโดยตลอดเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังชุนเม่ยจึงเหมือนเพิ่งได้สติกลับมา เธอฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า
“ไม่มีอะไร”
แต่สีหน้าของเธอกลับเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ดูเหมือนไม่มีอะไร
เพียงแต่เธอไม่ยอมพูด จงจวี๋ฮวาจึงไม่สะดวกจะซักไซ้ต่อ
ถึงอย่างไร ภาพหวังชุนเม่ยในตอนที่เพิ่งมาถึงและมีท่าทางขี้ขลาดเช่นนั้น เธอยังคงจำได้ติดตา
เธอกลัวว่าหากถามคาดคั้นเกินไป อีกฝ่ายจะไม่ยอมพูดกับใครอีก
เมื่อเห็นว่าจงจวี๋ฮวาไม่ถามต่อ หวังชุนเม่ยจึงค่อย ๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ในดวงตาของเธอก็ปรากฏความละอายและความอับอายขึ้นมา