กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหร่านหร่านเพียงนึกขึ้นมา ก็สามารถอพยพออกไปได้แล้วหรือ?
พอคิดเช่นนั้น ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนจากนอกประตูว่า “พี่สะใภ้ รองผู้พันให้ผมมารับคุณ”
คนที่มาครั้งนี้ไม่ใช่เสิ่นเฮ่อ ซูหร่านหร่านจึงรู้สึกผิดหวัง เธอไม่ได้พบเขามาสองวันแล้ว
แต่เธอก็ไม่ได้ทำตัวงอแง รู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ จะมัวชักช้าไม่ได้
“เข้ามาได้เลย ฉันเตรียมตัวพร้อมแล้ว”
ทันทีที่เธอพูดจบ ทหารสองนายก็เดินเข้ามาจากนอกประตู หนึ่งในนั้นยังเป็นคนคุ้นเคยอย่างหยางเสวียจวิน
“พี่สะใภ้ เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเอง คุณเดินไปพร้อมกับเสี่ยวจาง รองผู้พันบอกแล้วว่าให้เอาไปเฉพาะธัญพืชกับสิ่งของมีค่า”
จุดพักพิงมีคนมากเกินไป จึงไม่มีที่วางของจริง ๆ