กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่เสิ่นเฮ่อกลับถึงบ้าน ก็เห็นซูหร่านหร่านจ้องมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
สีหน้าราวกับกำลังรอผู้ช่วยชีวิตบางคนอยู่
“ในที่สุดคุณก็กลับมา!” ซูหร่านหร่านพูดด้วยสีหน้าดีใจ พลางดึงเขาเข้าไปในบ้าน
เสิ่นเฮ่อเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วมองไปยังมือเล็ก ๆ ขาวนุ่มที่กำลังจับแขนของเขา
“มีอะไรหรือ?”
เสิ่นเฮ่อปล่อยให้เธอดึงไปตามใจ ดวงตาที่เย็นชาเคร่งขรึมอยู่เสมอก็อ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
“ฉันอยากให้คุณช่วยดูตำราเล่มหนึ่ง ฉันอ่านไม่เข้าใจ”
เสิ่นเฮ่อ: …
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงรู้สึกว่าคำว่า “ตำรา” จากปากเธอนั้นไม่ธรรมดาเลย
ท้ายที่สุดแล้ว บนชั้นหนังสือของเธอไม่มีตำราเล่มไหนเป็นหนังสืออ่านเล่นสักเล่ม