กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่เสวี่ยชิวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจ้องมองชายที่เดินจากไป แล้วด่าทออย่างรุนแรง
“แม่นี่ก็รู้อยู่แล้วว่าผู้ชายอย่างพวกนายไม่มีใครเป็นคนดีสักคน รอให้ฉันเอาจี้หยกของฉันกลับมาได้ก่อนเถอะ คอยดูว่าฉันจะไม่สลัดนายทิ้งหรือ!”
หลี่เสวี่ยชิวถ่มน้ำลายอย่างเคียดแค้น ก่อนขึ้นจักรยานแล้วรีบออกเดินทางอีกครั้ง
แต่เวลานี้ฟ้ามืดค่ำมากแล้ว แถมถนนยังขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ เดินทางได้ลำบากเหลือเกิน
หลี่เสวี่ยชิวปั่นไปได้ไม่นานก็ล้มลงครั้งหนึ่ง
เธอสวมกระโปรงอยู่ หัวเข่าจึงถูกดินโคลนบนพื้นครูดจนหนังถลอกโดยตรง
ความเจ็บปวดทำให้เธอแทบร้องไห้ออกมา
“เป็นความผิดของนังแพศนานั่นแท้ ๆ!”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองในวันนี้ ซึ่งล้วนเป็นเพราะซูหร่านหร่าน เธอก็ทั้งโกรธทั้งแค้น