กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กว่าจะเกลี้ยกล่อมให้เธอหยุดร้องไห้ได้ เสิ่นเฮ่อก็ไม่มีเวลาไปซื้ออะไรแล้ว เขาขี่จักรยานพาเธอกลับบ้านทันที
ทว่าระหว่างทางกลับเข้าเมือง จักรยานกลับเคลื่อนตัวช้าอย่างเหลือเชื่อ
ราวกับกลัวว่าจะทำให้เธอกระเทือนจนได้รับอันตราย ตลอดทางจักรยานจึงแล่นอย่างราบรื่นและมั่นคงเป็นพิเศษ
ส่วนซูหร่านหร่านที่นั่งอยู่บนจักรยาน ยังคงคิดถึงเรื่องราวในชาติก่อน
มือของเธอลูบท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว สีหน้าดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
บางครั้งก็ยินดี บางครั้งก็เศร้าโศก และบางครั้งก็รู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง
เมื่อกลับถึงบ้านด้วยจิตใจเลื่อนลอยตลอดทาง ก็พบเข้ากับคนในตระกูลเสิ่นที่เพิ่งเลิกงานและกำลังกินมื้อกลางวันพอดี
ทันทีที่เห็นพวกเขา โต๊ะอาหารที่เดิมทีครึกครื้นก็พลันเงียบลง