กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 337 ไม่กล้าขัดขืน
ฟางหยวนเหมือนฟังเรื่องลี้ลับ กว่าจะตั้งสติได้ก็จ้องมองทั้งสามคนอย่างเหม่อลอย “พวกแกยังเป็นคนอยู่ไหม ถึงกับเอาอวัยวะไปขายเนี่ยนะ”
จิตใต้สำนึกของพวกเขาถูกหมากินไปแล้วหรือไง
ยิ่งพูดยิ่งผิด ทั้งสามคนจึงไม่กล้าปริปากโต้ตอบ ได้แต่ก้มหน้านิ่งด้วยสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย
ครู่ต่อมา เซี่ยซือเยว่ปรายตามองชายที่มีบาดแผลน้อยที่สุด เอ่ยถามเสียงเย็น “พวกแกเป็นคนของใคร คนของฐานที่มั่นหรือขององค์กรอื่น”
ทุกคำพูดในตอนนี้ล้วนเกี่ยวพันกับชีวิตของตนเอง ไม่มีใครกล้าพูดโกหก
ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มะ ไม่มีใครบอกพวกเราครับว่าเป็นคนขององค์กรไหน”
คำตอบนี้ออกจะผิดคาดไปสักหน่อย เซี่ยซือเยว่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามต่อ “ปกติพวกแกติดต่อกับคนพวกนั้นยังไง”
ชายหนุ่มตอบ “ทุกครั้งที่มีสินค้า คนคนนั้นก็จะปรากฏตัว เขาใส่หมวกตลอด ปีกหมวกบังหน้าไปกว่าครึ่ง มองไม่เห็นหน้าเขาเลยครับ”
เซี่ยซือเยว่ไม่ได้ยินข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลยสักนิด เธอโกรธจนอยากจะเตะคนอีกรอบ