กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 117 นาทีสุดท้ายก็ตกใจหนีไป
ใกล้จะถึงช่วงปีใหม่แล้ว งานในทุ่งนามีน้อย ทุกคนได้ยินคำพูดของเซี่ยปิน ต่างก็พากันส่งเสียงเอะอะ
“ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว เข้าไปดูในภูเขาดีกว่าว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น!”
“ฉันไปด้วย ฉันไปด้วย”
“นับฉันไปด้วยคน”
“...”
เซี่ยปินแอบนับในใจ หนึ่ง สอง... หก มีพยานเห็นเหตุการณ์เยอะขนาดนี้ ผู้หญิงคนนั้นนอกจากจะต้องแต่งงานกับพี่หยาปาแล้ว เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก
เซี่ยซือเยว่ที่เพิ่งตื่นนอนได้รู้ว่าเซี่ยปินเข้าไปในภูเขา เธอจึงขมวดคิ้ว “อากาศหนาวขนาดนี้ จะวิ่งเข้าไปในภูเขาทำไมกัน?”
ฮั่วเหยียนปอกแอปเปิลส่งให้เซี่ยซือเยว่ จากนั้นก็ย่อตัวลง เอาหูแนบไปที่ท้องของเธอ “ลูกจ๋า ผมคือพ่อนะ ต้องจำเสียงของพ่อไว้ให้ดีล่ะ”
เซี่ยซือเยว่หลุบตามองเสี้ยวหน้าของฮั่วเหยียน พลางบีบหูของเขาเบา ๆ “คุณคุยกับเขาเยอะ ๆ สิ ไม่แน่ว่าพอเกิดมาปุ๊บก็จำคุณได้เลยนะ!”