กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 106 กินอย่างไรก็ไม่จน
หลิวจิ้งอดไม่ได้ที่จะตบหัวเซี่ยปินอีกครั้ง เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ฉันก็เสียใจเหมือนกันที่เกิดแกมาเป็นผู้ชาย
หรือจะให้ยัดแกลงไปในท้อง แล้วหลอมสร้างขึ้นมาใหม่ดีไหม”
เซี่ยปินได้ยินถึงความโกรธ เขาส่ายหัวเหมือนกลองกระดิ่ง “ไม่ ไม่ต้อง ผมคิดว่าแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
หลิวจิ้งดึงสายตากลับอย่างไม่ใส่ใจ “นิสัยแบบแกเนี่ย ถ้าเป็นผู้หญิงก็โดนตีเหมือนกันแหละ”
เซี่ยปินรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินขึ้นมาทันที เขาไปนั่งยอง ๆ วาดวงกลมอยู่ตรงมุมห้อง
“เสี่ยวไป๋ไฉ่เอ๋ย เหลืองอยู่ในแปลงนั่นไง มีพ่อมีแม่แท้ ๆ แต่กลับมีชีวิตเหมือนผ้าขี้ริ้ว...”
ต้าหวงได้ยินทำนองนี้ก็รู้สึกคุ้นเคย
เอ๊ะ
นี่มันเพลงที่มันเคยร้องนี่นา!