กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 437 ใจสลายสิ้นหวัง
โชคดีที่ส่งโรงพยาบาลทันเวลา ไม่เช่นนั้นหวังเถาก็คงไม่รอดแล้ว
เด็กแท้งไปแล้ว และเนื่องจากสภาพร่างกาย หลังจากนี้จึงตั้งครรภ์ได้ยากมาก
ทว่าต่อให้ตั้งครรภ์ได้ก็ไม่แน่ว่าจะคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย
หลังจากผ่านเรื่องนี้มา หวังเถาก็มองธาตุแท้ของต้าเหมาทะลุปรุโปร่ง ประโยคแรกหลังจากเธอลืมตาขึ้นมาก็คือ “ฉันจะหย่า”
กัวเฟยเอ๋อร์ดีใจขึ้นมาทันที แม้แต่ระดับเสียงก็ยังสูงขึ้นหลายส่วน “จริงเหรอ”
หวังเถาขอบตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ฉันมักจะจินตนาการมาตลอดว่า วันหนึ่งเขาจะกลับมาดีกับฉันเหมือนเมื่อก่อน
คิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปหลายปีขนาดนี้แล้ว เขาไม่เพียงไม่ดีกับฉัน ซ้ำยังเกือบจะตีฉันตาย
เฟยเอ๋อร์ ขอบใจคุณนะ ถ้าไม่ได้คุณส่งฉันมาโรงพยาบาล ตอนนี้ฉันคงได้ไปเฝ้ายมบาลแล้ว เป็นคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้!”
กัวเฟยเอ๋อร์เห็นเธอร้องไห้อย่างเจ็บปวด ความเกลียดชังที่มีต่อต้าเหมาก็ลึกล้ำขึ้นอีกหลายส่วน