กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 242 กลับมาแล้ว
หน้าผากกระแทกกำแพงแข็งๆ ผิวบางๆ ถลอก เจ็บจนน้ำตาหวังซวี่เล็ดออกมาเลย
เขาแทบอยากจะบีบคอเซี่ยซือเยว่ให้ตาย “แก แก...”
เซี่ยซือเยว่มองหวังซวี่ด้วยใบหน้าไร้เดียงสา “ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
หวังซวี่มองเซี่ยซือเยว่ตาแทบถลน “แก...แก...”
หล่อนกล้าดียังไง?
เซี่ยซือเยว่เตือนหวังซวี่ด้วยความหวังดี “สหายผู้นำ ใกล้จะถึงเวลาประชุมแล้ว อย่ามัวแต่แกๆ อยู่ตรงนี้เลย”
หวังซวี่โกรธจนฟันกระทบกัน เส้นเลือดปูดโปนตรงขมับ เขาเค้นคำพูดลอดไรฟัน “ฉันจะจำแกไว้”
เว่ยซูจี้เห็นหวังซวี่ถูกเซี่ยซือเยว่ยั่วโมโหจนแทบจะขาดสติ ก็เอ่ยเตือน “ถ้าเสี่ยวเซี่ยเป็นอะไรไป ผมจะเอาผิดที่คุณนะ”
นั่นก็หมายความว่า หวังซวี่นอกจากจะลงมือกับเซี่ยซือเยว่ไม่ได้แล้ว ยังต้องคอยปกป้องไม่ให้เธอเป็นอะไรไปด้วย