กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 226 หมาป่าอวยพรไก่ย่อมไม่ได้หวังดี
ทุกคนหันไปมองเสี่ยวเฉียงวัยเจ็ดขวบพร้อมกัน
“ผมไม่ได้ทำ ผมไม่ใช่ พวกคุณฟังผิดแล้ว น้องชายใส่ร้ายผม!” เสี่ยวเฉียงถูกทุกคนมองจนรู้สึกเขินอาย ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาหลบเลี่ยง ปฏิเสธรัวสามครั้งติด
เสี่ยวตงวัยห้าขวบทำปากยื่น พูดด้วยเสียงนุ่มนิ่มแบบเด็กว่า “ไม่ได้ฟังผิดหรอก เป็นแบบนั้นแหละ”
เสี่ยวเฉียงกลัวว่าเขาจะพูดต่อ จึงรีบเอามือปิดปากเขาไว้ ใบหน้าดำคล้ำ “ห้ามพูดส่งเดช”
เสี่ยวตงกะพริบตา “อู้อี้...”
*ผมไม่ได้พูดส่งเดชสักหน่อย*
เถียนเถียนเห็นฉากนี้ก็ยิ้มออกมาทันที ดวงตากลมโตสีดำขลับหยีลงเป็นเส้นตรง น่ารักเป็นบ้า
ภรรยาของลูกพี่ลูกน้องฝ่ายแม่หลายคนมองจนเหม่อลอย
เด็กน้อยที่แสนน่ารักน่าชังขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ใช่คนในครอบครัวพวกเธอกันนะ!