กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 77 ของกินซี้ซั้วกินได้ แต่คำพูดซี้ซั้วพูดไม่ได้
คำพูดนี้เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงมาใส่ร่างของผู้หญิงคนนั้นอย่างจัง
เธอทำตัวแข็งทื่อราวกับถูกสกัดจุด มองเซี่ยปินด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “นาย นาย...”
เซี่ยปินบีบจมูก ขัดจังหวะคำพูดของเธอด้วยความรำคาญ “นายอะไรเล่า รีบไสหัวไปเลย เหม็นจะตายชัก!”
ผู้หญิงคนนั้นถูกเซี่ยปินด่าจนร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้ เธอหลั่งน้ำตาแห่งความอัปยศอดสู เอามือปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไป
เซี่ยปินเอามือพัดจมูกไปมา รอจนกระทั่งกลิ่นเหม็นจางหายไป ใบหน้าที่ยู่ยี่จึงค่อย ๆ คลายออก “ป่าใหญ่มีนกทุกชนิดจริง ๆ คนแบบนี้ก็ยังมี!”
“ฮ่า ๆ ๆ...” หวังเซียวที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างหัวเราะงอหาย “เซี่ยปิน ปากนายนี่มันไร้เทียมทานจริง ๆ!”