บทที่ 4

บทที่ 4

หลังจากความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณอยู่ไม่กี่วินาที คนแรกที่ตั้งสติได้ก็คือจ้าวเฟิ่งหลาน หล่อนขมวดคิ้วบางๆ ทั้งสองข้างเข้าหากันพลางถามว่า "หย่าก็คือหย่า แล้วที่บอกว่าหย่าแบบไหนมันคืออะไร? แกกำลังพล่ามบ้าอะไรของแก?"

"แม่คงไม่ได้คิดหรอกนะ ว่าพอฉันหย่ากับหวังจื้อลี่แล้ว ฉันจะเดินตัวเปล่าออกจากบ้านไปน่ะ" ตอนนั้นเองซางอวี๋ถึงได้เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอบวมแดง แต่เธอกลับจ้องมองจ้าวเฟิ่งหลานกลับอย่างไม่ลดละ และเอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อน

ตอนนั้นเอง จ้าวเฟิ่งหลานถึงเข้าใจความหมายของประโยค "คุยกันต่อดีกว่า ว่าการหย่าครั้งนี้จะหย่ากันแบบไหน" ของซางอวี๋ ที่แท้ก็คือจะขอแบ่งสมบัตินี่เอง

แบบนี้มันจะได้ยังไงกัน!

จ้าวเฟิ่งหลานแทบจะกระเด้งตัวลุกจากม้านั่งตัวเล็กทันที หล่อนชี้หน้าซางอวี๋แล้วด่าสาดเสียเทเสีย "นังตัวดีไร้จิตสำนึก แกยังกล้าคิดจะมาแบ่งของในบ้านอีกเหรอ! ในบ้านนี้แกมีอะไรบ้าง? ถ้าแกจะหย่าก็รีบไสหัวออกไป..."

"จ้าวเฟิ่งหลาน! พูดจาให้มันสะอาดๆ หน่อย!" พี่สาวหยางทิ้งตัวนั่งลงอีกครั้ง ตัดบทคำด่าทอหยาบคายของหล่อนโดยตรง "ก็จริงอย่างที่ว่า พวกเธอจะหย่ากัน แล้วของในบ้านจะแบ่งกันยังไงล่ะ?"