กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 สิ่งมีชีวิตที่ยังไร้ปัญญาไม่ต่างจากฝูงหนึ่ง
เมื่อรักษาคนไข้ในห้องจนหมดแล้ว กู้เซิงก็รับชาที่เด็กชายยกมาให้ แล้วยกดื่มอึกใหญ่
ไป๋โย่วโยวนั่งอยู่ตรงข้ามเขา มือข้างหนึ่งเท้าคาง ดวงตาจับจ้องเขาไม่วางตา
กู้เซิงวางถ้วยชาลง ถูกไป๋โย่วโยวจ้องจนรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง
เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นธรรมชาติว่า “แม่นางมีเรื่องใดอยากถามข้าน้อยหรือ?”
ไป๋โย่วโยวชักมือกลับ “โรงหมอของพวกท่านยุ่งเช่นนี้อยู่ตลอดหรือ?”
กู้เซิงส่ายหน้า “ไม่ใช่ วันนี้เป็นวันตรวจรักษา ถึงได้ยุ่งเช่นนี้”
ไป๋โย่วโยวพยักหน้า คำถามถัดมาไร้คำเกริ่นนำแม้แต่น้อย นางถามตรง ๆ ว่า “ขอแสวงมรรคาสักคำอย่างเสียมารยาท พี่สาวของท่านตายแล้วจริงหรือ? ก่อนตายนางเป็นผู้บำเพ็ญเพียรหรือ?”