กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79 ข้าคือท่านปู่
ไป๋โย่วโยวนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหินที่ครั้งหนึ่งเคยผนึกชีพจรมังกรไว้ จ้องตากับต้าไป๋
ห้องศิลานี้มีปราณวิญญาณและปราณม่วงหนาแน่นที่สุดในหุบเขาปี้เซียว นับเป็นห้องบำเพ็ญเพียรชั้นยอดอย่างแท้จริง
ต้าไป๋กล่าวว่า “ข้ารอเจ้ามานานแล้ว”
ไป๋โย่วโยวประหลาดใจที่ตอนต้าไป๋พูดคำเหล่านี้ ไม่มีหยุดเว้นช่วงกลางประโยคเลย
“เจ้าอยากถามใช่หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงคลายผนึกชีพจรมังกรกะทันหัน?”
ต้าไป๋พยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า
“ตอนผนึกถูกคลาย ข้ารู้สึกอยากมาถามเจ้า แต่ก็สัมผัสได้ว่ามีคนอื่นอยู่ข้างกายเจ้า
“คนผู้นั้นเก่งกาจยิ่ง ข้าจึงไม่สงสัยแล้ว”
ความเร็วในการพูดเช่นนี้ นิสัยการหยุดเว้นช่วงเช่นนี้…