กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 เจ้าสมควรโดนแล้วจริง ๆ
ฉู่เหิงสวมเสื้อคลุมดำ ยืนอยู่บนภูเขาแห่งหนึ่ง เขาเงยหน้ามองเรือเหินเวหาที่แล่นผ่านกลางอากาศ สีหน้ามืดครึ้มยากคาดเดา
เด็กสาวในกระโปรงสีชมพูกระโดดมาอยู่ข้างกายเขา แล้วมองตามสายตา “เอ๊ะ นั่นเป็นเรือเหินเวหาของหุบเขาปี้เซียว”
ฉู่เหิงเหลือบมองนาง แววตาเย็นชาอย่างยิ่ง
“คุณหนูรองตระกูลฟางรู้จักหุบเขาปี้เซียวด้วยหรือ?”
เด็กสาวในกระโปรงสีชมพูคือฟางเซียนเซียน ลูกพี่ลูกน้องของฟางเสวียน
ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจฟางเซียนเซียน ยามมองฉู่เหิงนั้นปิดไม่มิดเลย
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนโตของข้าชื่นชมว่าที่นายน้อยผู้นั้นของหุบเขาปี้เซียวมาก นางเหมือนจะชื่อว่า…”
“ไป๋โย่วโยว”
ฉู่เหิงเอ่ยชื่อไป๋โย่วโยวออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ