กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 ใครจะเข้าใจบ้าง ชั่วขณะนี้ข้าถึงกับคิดไว้แล้วว่าจะเขียนพินัยกรรมอย่างไร
เทือกเขาหินพิสดาร
ไป๋โย่วโยวเหวี่ยงกระบองหนามยักษ์ในมือ ไล่ตีเหล่ากู่เตียวแห่งเทือกเขาหินพิสดารจนร้องระงม
หลังใช้กระบองหนามฟาดกู่เตียวตัวหนึ่งจนปลิว และไล่กู่เตียวที่เหลือเข้าไปในค่ายกลกักขังที่นางวางไว้ได้สำเร็จ ไป๋โย่วโยวยกกระบองหนามฟาดพื้นอย่างแรง
นางปรายตามองทุกคนที่ยืนตัวตรงอยู่อีกด้าน
เชียนเฉินและคนอื่น ๆ ยืนเรียงเป็นสี่แถวอย่างเป็นระเบียบโดยไม่ต้องให้ใครบอก พวกเขามองกู่เตียวที่ถูกขังอยู่ในค่ายกลโดยไม่เหลียวมองทางอื่น ราวกับนักเรียนที่กำลังรับการฝึกทหาร
“ถึงตาพวกเจ้าแล้ว”