กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 “บุรุษเจ้าชู้ต้องตาย!”
บนโลกใบนี้ คนที่เรียกนางด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นชิงชังเช่นนี้ได้ มีอยู่เพียงคนเดียว…
ไป๋โย่วโยวหันไปมอง แล้วก็เห็นใบหน้าอิดโรยของฉู่เหิงจริง ๆ
นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจว่า “อ้าว ข้าเกือบจำไม่ได้เสียแล้ว สหายร่วมมรรคาฉู่ เหตุใดเจ้าถึงได้อยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนี้?”
“เจ้าไม่ใช่มั่นใจในพรสวรรค์ของตนว่าไม่ด้อยไปกว่าผู้ใดหรอกหรือ?”
ความทุกข์ทรมานที่นางเคยได้รับจากนิ้วเท้า ย่อมต้องทวงคืนบ้าง
ฉู่เหิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน
“ไป๋โย่วโยว เจ้า…”
สายตาของเขากวาดผ่านใครบางคน แล้วพลันชะงักค้าง