เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 บุญคุณช่วยชีวิต ตอบแทนกันตรงนั้น
ไป๋โย่วโยวยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“ไม่เป็นไร ขอบคุณ”
เสียงของเขาใสกระจ่างและเลื่อนลอย ราวกับหิมะขาวบริสุทธิ์ในเหมันต์ร่วงหล่นสู่หุบเขาอันเงียบสงัดวังเวง
ดวงจันทร์แหวกเมฆออกมา สาดแสงกระจ่างลงมา
ไป๋โย่วโยวกะพริบตาเบา ๆ “สหายร่วมมรรคา เมื่อได้พบกันก็ถือว่ามีวาสนา ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้าไม่รังเกียจที่จะบอกชื่อให้ข้ารู้หรือ?”
ระบบ: […………]
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขามองหญิงสาวตรงหน้า แสงจันทร์โอบคลุมร่างนาง ยิ่งขับให้คิ้วตางดงามประณีตดุจภาพวาดของนางโดดเด่นขึ้น
และไฝน้ำตาสีเลือดตรงหางตาก็เติมแต้มเข้มข้นให้ภาพวาดอันประณีตนี้อีกหนึ่งจุด
แสงในดวงตานางกลบแสงจันทร์ไปหลายส่วน