กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 ไม่ใช่สิ เขาป่วยหรือไร!
ฉู่เหิงหน้าดำทะมึน ขวางอยู่ตรงหน้าฉู่หลิง ท่าทางราวกับกลัวเหลือเกินว่าไป๋โย่วโยวกับพวกจะทำอะไรฉู่หลิง
จินข่ายเสวียนส่งเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนกล่าวประชดประชันว่า “สหายร่วมมรรคาฉู่ผู้นี้รักน้องสาวยิ่งนัก ราวกับว่าใต้หล้านี้นอกจากตัวเจ้าแล้ว ทุกคนล้วนคิดร้ายต่อนาง”
สิ้นเสียงจินข่ายเสวียน ใบหน้าฉู่หลิงก็แดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะละอายใจ
นางก้าวออกมาจากด้านหลังฉู่เหิงครึ่งก้าว ประสานมือคำนับจินข่ายเสวียน “คุณชายจิน เรื่องก่อนหน้านี้เป็นความผิดของพวกเรา ขออภัยด้วย”
เห็นนางเอ่ยขอโทษตนอย่างจริงจังเช่นนี้ จินข่ายเสวียนกลับเริ่มกระดากใจขึ้นมา