กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 ร่ำรวยแล้ว มั่งคั่งมหาศาลแล้ว ข้ากำลังจะก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้ว
ไป๋โย่วโยวรู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างถูกบดขยี้มา ความเจ็บปวดทำให้นางแทบหายใจไม่ออก
เมื่อลืมตาขึ้นมองสภาพแวดล้อมรอบตัว นางก็พบว่าตนไม่ได้อยู่ในหุบผาไคหยางแล้ว นางอดทนต่อความเจ็บปวดทั่วร่างแล้วพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น สถานที่ที่นางอยู่ในตอนนี้คล้ายอุโมงค์ลึกลับซึ่งซ่อนอยู่ใต้ดิน
[เจ้าระบบ ที่นี่คือที่ใด? ระบุตำแหน่งให้ข้าได้หรือไม่?]
เสียงของระบบยังคงราบเรียบไร้อารมณ์เช่นเดิม [หุบเขาปี้เซียว]
ไป๋โย่วโยว: …
นี่มันป่วยหรือไร?
ไป๋โย่วโยวเลิกถามระบบแล้ว นางพยุงตัวกับผนัง พลางยื่นมือไปสัมผัสผลึกบนผนังที่เปล่งแสงเรืองรองออกมาได้
“นี่คือหินอะไร งดงามทีเดียว”