เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 ไป๋จิ่งจิ่น
นั่งเรือเหินเวหาเพียงครึ่งวันก็กลับถึงเมืองเซียวได้
ไป๋โย่วโยวเดินออกจากห้อง ก็เห็นท่านพ่อยังยืนอยู่ที่เดิม เพียงแต่ข้างกายมีซูโม่ มารดาของนางเพิ่มมาอีกคน
นางก้าวเข้าไปหา “ท่านพ่อ ท่านแม่”
ท่านพ่อหันมามองนางอย่างประหลาดใจ “เหตุใดบำเพ็ญเพียรเสร็จเร็วถึงเพียงนี้”
ทุกคนในหุบเขาปี้เซียวต่างรู้กันดีว่าบุตรีคนโตของเขาเป็นคนคลั่งการบำเพ็ญเพียร วันทั้งวันหากไม่กำลังบำเพ็ญเพียร ก็อยู่ระหว่างทางไปบำเพ็ญเพียร
วันนี้กลับเสร็จเร็วถึงเพียงนี้
ไป๋โย่วโยวขานรับ แล้วบอกจุดประสงค์ที่มาของตนโดยตรง
“ท่านพ่อ เมื่อกลับถึงหุบเขาปี้เซียวแล้ว เรียกผู้อาวุโสทุกท่าน รวมถึงศิษย์พี่เชียนเฉิน มาที่หอเจ็ดดาราด้วย ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งจะบอก”
หอเจ็ดดาราแห่งหุบเขาปี้เซียวเปรียบเสมือนห้องประชุมของหุบเขาปี้เซียว