เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1353 ตอนพิเศษ: ดาวประกาย遠征 (การเดินทางไกล) ครองความเป็นใหญ่ในห้วงโกลาหล
ในห้วงอวกาศอันโกลาหล พลังงานซัดสาดราวกับกระแสน้ำหนุนเนื่องไม่ขาดสาย
โลกจำนวนนับไม่ถ้วนกำเนิดและดับสูญไปในนั้นราวกับฟองอากาศ หล่อเลี้ยงอารยธรรมอันรุ่งโรจน์หลากรูปแบบ ประหนึ่งดวงดาวพร่างพรายที่แต่งแต้มความมืดมิดอันไร้ขอบเขตนี้
ทว่าที่ภายนอกห้วงโกลาหล กลับเป็นความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่ไร้สิ้นสุดยิ่งกว่า
พระราชวังสีดำทมิฬขนาดมหึมาราวกับเหวลึก ซึ่งมีขนาดเทียบเท่ากับทวีปทั้งทวีปกำลังเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบในความว่างเปล่า
บนสิ่งก่อสร้างนั้นสลักไว้ด้วยลวดลายของงู แมลงวัน และหัวกะโหลก แผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความเสื่อมสลายและการแพร่กระจายความเสื่อมสลายอันชวนให้หายใจไม่ออก
และที่จุดสูงสุดของพระราชวัง หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีเขียวเข้มกำลังยืนเกาะราวระเบียง เรือนผมสีเขียวเข้มของเธอพลิ้วไหวไปตามความว่างเปล่า
"มหาโลกหลัก... ข้ากลับมาแล้ว"
เธอกระชับสายตามองไปยังกำแพงหินแห่งความโกลาหลเบื้องหน้า พลางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา "นับจากวันนั้น เวลาก็ล่วงเลยมาเจ็ดหมื่นสี่พันห้าร้อยปีแล้ว หากคำนวณจากความต่างของกระแสเวลาภายนอกและภายใน มหาโลกหลักคงผ่านไปแล้วหนึ่งหมื่นเจ็ดพันปี"
"เหลือเวลาอีกหกพันห้าร้อยปีก่อนที่พวกผู้ชำระล้างจะเปิดฉากยุคแห่งการเก็บเกี่ยว ทุกอย่างยังคงทันท่วงที"