เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1335 การเดินทางไกลของกษัตริย์เฉาซิง...
จนกระทั่งแสงจากวงเวทเคลื่อนย้ายจางหายไปจนหมดสิ้น ราชินีหลิวหมู่เสวี่ยยังคงยืนอยู่บนหอคอยสูงตระหง่าน
ดวงตาคู่สวยที่ใสกระจ่างจ้องมองไปยังแท่นวงเวทที่ว่างเปล่าอยู่นานแสนนานโดยไม่ขยับเขยื้อน
นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า "อันที่จริง... ข้ารู้ดี กษัตริย์ตัวจริงได้จากไปตั้งแตสองเดือนก่อนแล้ว เพราะความเหนื่อยล้าทางจิตใจและการปะทะกันของสายเลือด ทำให้พระองค์จมดิ่งสู่การหลับใหลนิรันดร์บนบัลลังก์"
"คนที่ครอบครองร่างนี้อยู่ตอนนี้ คือท่าน"
"แม้การพูดเช่นนี้ออกมาจากปากข้าจะดูแปลกไปบ้าง แต่... ฝ่าบาท ข้ากลับชอบท่านในช่วงเวลานี้มากกว่า"
"ท่านมีวิธีการและเด็ดขาดดุจสายฟ้า ทั้งยังมี... ความอบอุ่นและความรับผิดชอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นน้ำแข็ง"
"ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นใคร มาจากที่ใด..."
"แต่ข้าเชื่อว่าจิตวิญญาณเดิมของท่าน คงเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และพลังอำนาจ"
"การที่ท่านมายังโลกใบนี้ คงมีภารกิจบางอย่าง... ภารกิจที่จะช่วยพวกเรา..."