เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1312 การยกระดับอย่างบ้าคลั่งของบรอต มุ่งหน้าสู่หอคอยแห่งกายา!
ท่ามกลางภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เฉาซิงยังคงเอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียวอย่างแผ่วเบาว่า "อาณาเขตเทพผลึกน้ำแข็ง จงเปิดออก"
สิ้นเสียงของเขา รอยแยกบนพื้นดินเบื้องล่างก็ถูกเติมเต็มด้วยผลึกน้ำแข็งสีน้ำเงินอมม่วงที่ส่องประกายวับวาว ลาวาที่ร้อนระอุพลันแข็งตัวกลายเป็นหินสีดำในชั่วพริบตา
เหล่าทหารวิญญาณพฤกษาที่กำลังพุ่งเข้ามาถูกแช่แข็งค้างอยู่ในท่าเดิม กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปทีละตน แม้แต่เถาวัลย์ที่โบกสะบัดอยู่เต็มท้องฟ้าก็ถูกแช่แข็งจนหมดสิ้น ราวกับม่านน้ำแข็งที่แขวนลอยอยู่กลางอากาศ
การโจมตีทั้งหมดของดินแดนลับแห่งนี้พังทลายลงทันทีที่เขาเปิดอาณาเขตเทพ
ล้อเล่นน่า แม้แต่เจ้าของดินแดนลับแห่งนี้ในยามที่ยังมีชีวิตอยู่และอยู่ในจุดสูงสุด ก็ยังทำได้เพียงถูกเฉาซิงบดขยี้เท่านั้น นับประสาอะไรกับเจตจำนงผู้พิทักษ์ที่หลงเหลืออยู่ซึ่งตายไปนานหลายหมื่นปี ย่อมไม่สามารถสร้างคลื่นลมใดๆ ได้อีก
ในขณะเดียวกัน ดวงตาของโอลิเวียสก็ส่องประกายดาราเจิดจ้า แสงแห่งความจริงทะลุทะลวงผ่านสิ่งกีดขวางชั้นแล้วชั้นเล่า สายตาของนางจับจ้องไปที่ใจกลางป่า ตรงไปยังต้นไม้ยักษ์ที่เก่าแก่ที่สุด
"ท่านลอร์ด พบแล้วค่ะ"
"สมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในมรดกชิ้นนี้ ซ่อนอยู่ภายในลำต้นของต้นไม้โบราณต้นนี้ค่ะ"
สิ้นเสียง สัญลักษณ์แสงศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏขึ้นบนลำต้นหลักของต้นไม้ยักษ์ เฉาซิงได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย