เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1245 มังกรเวทมนตร์ดับสูญบรรพกาล ปิงปิงผู้ทรงพลัง!
ณ เมืองซิงหั่วในขณะนี้
เฉาซิงเงยหน้าขึ้นมองร่างมหึมาที่กำลังโผบินอยู่บนท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด
เกล็ดมังกรสีม่วงเข้มสะท้อนประกายเงางามราวกับโลหะภายใต้แสงแดด ปีกที่กางออกนั้นแทบจะปกคลุมไปทั่วทั้งผืนฟ้า
"นี่มัน... ปิงปิงงั้นเหรอ?"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ สายตาจับจ้องไปยังท่วงท่าอันสง่างามของสัตว์ร้ายระดับตำนานตัวนี้!
บนท้องฟ้า มังกรเวทมนตร์ที่มีช่วงปีกกว้างถึงสามพันเมตรและมีขนาดตัวใหญ่โตจนน่าเหลือเชื่อกำลังร่อนวนอย่างช้าๆ
เกล็ดสีน้ำเงินเข้มที่เคยใสกระจ่างของมัน บัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม เกล็ดแต่ละชิ้นไหลเวียนไปด้วยกลิ่นอายแห่งความดับสูญสีเงินขาว!
หัวมังกรดูน่าเกรงขามและดุดันยิ่งขึ้น ระหว่างเขาทั้งสองมีเขาเดี่ยวคริสตัลมืดรูปเกลียวงอกออกมา ที่ปลายเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนพลังงานมืดที่หมุนวนไม่หยุด ราวกับว่าแม้แต่แสงสว่างก็ยังไม่อาจหลุดรอดจากการดึงดูดของมันได้
ดวงตามังกรเปลี่ยนเป็นสีของห้วงอวกาศอันลึกล้ำ ราวกับมีดวงดาวนับล้านกำลังก่อกำเนิดและดับสูญอยู่ภายใน เมื่อจ้องมองเข้าไปก็ทำให้ผู้คนรู้สึกวิงเวียนราวกับหลงอยู่ในความสับสนของกาลเวลา