เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1190 ออกจากด่าน! ความโกลาหลทวีความรุนแรง!
“ดังนั้น... ไม่ใช่ว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ แต่เป็นเพราะพลังเทพที่ข้าปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงเกินไปต่างหาก” เฉาซิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ฝืนทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงยืดตัวตรงขึ้นอีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะลองใหม่อีกรอบ
ทว่า แม้ความคิดนี้จะดูเป็นไปได้ในทางทฤษฎี แต่การนำไปปฏิบัติจริงกลับเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย
ก่อนหน้านี้ เส้นใยพลังเทพสองเส้นที่เขาแบ่งออกมาซึ่งเล็กยิ่งกว่าเส้นผมนั้น ถือเป็นขีดจำกัดสูงสุดของความสามารถในการควบคุมของเขาแล้ว
การจะแบ่งพลังเทพให้ละเอียดอ่อนยิ่งกว่านั้นแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เหมือนกับการบังคับให้คนธรรมดาใช้ตาเปล่ามองโครงสร้างของอะตอม เฉาซิงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางครุ่นคิด “ข้าเข้าใจแล้ว...”
“บททดสอบสองด่านแรกขัดเกลาการควบคุมพลังเทพของข้า ส่วนบททดสอบนี้คือการขัดเกลาความละเอียดแม่นยำในการควบคุมพลังเทพ”
“เปลี่ยนจากการใช้พลังแบบหยาบๆ มาเป็นการลงลึกถึงระดับจุลภาค เพื่อควบคุมมันอย่างเบ็ดเสร็จ”
“มิน่าล่ะ... บททดสอบสุดท้ายนี้ถึงให้เวลาตั้งสิบปี”
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ทำสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน แต่ต้องอาศัยการขัดเกลาผ่านกาลเวลาอันยาวนาน”