กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1175 “เจ้าคือเคราะห์กรรมที่โชคชะตากำหนดมาให้ข้า...”
ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนของระบบสิ้นสุดลง
“ครืน!”
ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่านผืนฟ้า
มันทะลุผ่านกำแพงโลกตรงดิ่งลงมายังดินแดนแห่งขุมนรกที่มืดมิดไร้แสงตะวันแห่งนี้
สายฟ้าสีทองเจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วความมืดมิดในชั่วพริบตา
ตามมาด้วยกลุ่มเมฆดำที่รวมตัวกัน และไม่นานนัก ฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมา
“ซ่า... ซ่า...”
หยาดฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ฝนเลือด แต่เป็นฝนแห่งแสงอันบริสุทธิ์
นี่คือสัญญาณของการร่วงหล่นแห่งเทพ