เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
# บทที่ 1115 สั่นสะเทือนทั้งเซิร์ฟเวอร์! เปลวเพลิงสังหารเทพท่ามกลางวิกฤต!
เมื่ออสูรรังน้ำแข็งระดับเทพตนนี้พบว่า ตราบใดที่เกราะป้องกันยังคงอยู่ มันก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่สิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในได้ แววตาอันเย็นเยียบของมันก็ฉายแววเข้าใจบางอย่าง
มันค่อยๆ ลดดาบยักษ์ลงและถอยร่นไปด้านหลัง ดูเหมือนจะไม่คิดเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อ
หรืออาจจะเป็นเพราะมันกำลังรอให้เกราะป้องกันสลายไป แล้วค่อยกลับมาจัดการมดปลวกในดินแดนแห่งนี้ในคราวเดียว!
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม อย่างน้อยพวกเขาก็ปลอดภัยในตอนนี้
พานหงถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
ใบหน้าของเขาซีดเผือด จ้องมองร่างที่กำลังถอยห่างออกไปบนท้องฟ้าแล้วพึมพำว่า "ดีเหลือเกิน... ในที่สุดเจ้าตัวซวยนี่ก็ยอมไปเสียที"
"หวังว่ามันจะไม่กลับมาหาเรื่องฉันอีกนะ..."
ทว่าในวินาทีนั้นเอง อสูรรังน้ำแข็งตนนั้นก็หยุดชะงักลงกะทันหัน และกระชับดาบยักษ์ในมือแน่นขึ้นอีกครั้ง
มันวางดาบขวางไว้เบื้องหน้า คลื่นพลังเทพอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากร่างของมัน!