เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1112 รังแห่งหายนะมาเยือน! ฝนดาวตกที่กรีดผ่านรุ่งอรุณ!
เฉาซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคงว่า "ด้วยการสนับสนุนจาก【ค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามเขต】เหล่านี้ หากแนวรบด้านหลังปรากฏตัวมอนสเตอร์รังน้ำแข็งระดับเทพขึ้นมา กองกำลังระดับหัวกะทิของเราก็สามารถเดินทางไปถึงได้อย่างรวดเร็วผ่านค่ายกล"
"ซึ่งจะช่วยลดเวลาในการสนับสนุนลงได้อย่างมาก และลดการสูญเสียที่ไม่จำเป็น"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวหมู่เสวี่ยและไป๋จื่อต่างมองหน้ากันและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
นั่นหมายความว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการสุดโต่งอย่างการใช้ชีวิตของชาวเมืองนับไม่ถ้วนเพื่อบั่นทอนกำลังศัตรูอีกต่อไป
สายตาที่พวกเธอมองเฉาซิงเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและเชื่อมั่น
เขายังคงเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล วางแผนรับมือล่วงหน้าไว้ทุกด้าน และสามารถรักษาความเยือกเย็นไว้ได้เสมอเมื่อเผชิญกับวิกฤต
ในขณะนั้นเอง เฉาซิงก็เปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "อย่างไรก็ตาม... การจะให้ไม่มีการสูญเสียเลยนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้"
"ในดินแดนของเรา นอกจากมาเลียนีน่าแล้ว พลังของกึ่งเทพคนอื่นๆ แม้จะแข็งแกร่ง แต่หากจะให้รับมือกับมอนสเตอร์รังน้ำแข็งระดับเทพเพียงลำพังก็ยังขาดไปนิดหน่อย"
"ตามที่คาดการณ์ไว้ อย่างน้อยต้องใช้กึ่งเทพสองคนร่วมมือกัน ถึงจะเอาชนะมอนสเตอร์รังน้ำแข็งระดับเทพได้หนึ่งตัวอย่างมั่นคง"