เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
**บทที่ 542 ต้นไม้แห่งความรู้ กับความสามารถใหม่ของดาร์กเอลฟ์**
“เรนีส เรามาปรึกษากันหน่อย” เฉาซิงกล่าว
นักธนูสาวมีสีหน้าสงสัย แต่ก็ยังคงตอบกลับอย่างนอบน้อม “ท่านลอร์ด เชิญท่านว่ามาได้เลยค่ะ”
“เธอคิดว่า ถ้าฉันอยากให้พวกเอลฟ์ในป่าแห่งนั้นยอมสยบและย้ายมาใช้ชีวิตในดินแดนของเรา โอกาสสำเร็จจะมีมากแค่ไหน?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เรนีสก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “โอกาสน้อยมากค่ะ พวกเอลฟ์เหล่านี้มีนิสัยหยิ่งทะนงและปิดกั้นตัวเองอย่างยิ่ง โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาจะไม่ติดต่อกับโลกภายนอกเลย”
“ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงไม่อาศัยอยู่ในสถานที่ที่ลึกลับและอันตรายเช่นนั้นมานานนับหมื่นปีหรอกค่ะ”
“การจะทำให้พวกเขายอมสยบนั้น ยากยิ่งกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก...”
เฉาซิงพยักหน้าเบาๆ เขารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็ไม่อยากทิ้งเผ่าพันธุ์ที่หายากเช่นนี้ไป
ถึงตอนนี้ เขาเคยเห็นเพียงแค่ศพของเอลฟ์เท่านั้น ยังไม่เคยเห็นเอลฟ์ตัวเป็นๆ เลยสักครั้ง เขาจึงอยากรู้ว่าพวกเอลฟ์โบราณเหล่านี้มีความสามารถแบบไหนกันแน่
ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า “เอาแบบนี้แล้วกัน เธอเอาจดหมายฉบับนี้ไป แล้วลองไปติดต่อกับเผ่าเอลฟ์นั้นดู”