เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
**บทที่ 512 หมอกประหลาดและพฤกษาโบราณแห่งวายุ**
เฉาซิงไม่ได้สนใจเรื่องหมอกมากนัก เขาตรงดิ่งไปยังที่พักของเลย์นิส
ไม่นานเขาก็ผลักประตูเข้าไป ขณะนี้เลย์นิสกำลังนั่งอยู่ข้างเตาผิง กำลังปรับแต่งคันธนูในมือ เมื่อเห็นเฉาซิง นักธนูสาวก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม
"ท่านลอร์ด ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"
เฉาซิงไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาจับจ้องไปที่หลังมือของเธอ บนนั้นมีรอยแผลสีเขียวจางๆ ดูเหมือนถูกสิ่งมีชีวิตบางอย่างกัด
เฉาซิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า "ไปโดนอะไรมา?"
เลย์นิสตอบเบาๆ "คราวก่อนในป่าแห่งนั้น ฉันเจอสัตว์พิษตัวหนึ่งค่ะ ตอนต่อสู้กับมันเลยได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย แต่ตอนนี้ใกล้จะหายดีแล้วค่ะ" พูดจบเธอก็ซ่อนมือที่บาดเจ็บไว้ข้างหลังด้วยความเขินอาย
เฉาซิงยื่นมือไปคว้าฝ่ามือของเธอแล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด "ลำบากเธอแล้วนะ เลย์นิส" เสียงของเฉาซิงเต็มไปด้วยความห่วงใย
ดวงตาของหญิงสาวในอ้อมกอดพลันมีม่านน้ำตาเอ่อล้น สำหรับหญิงแกร่งอย่างเธอที่ปกติเงียบขรึมราวกับไม่มีอะไรทำลายเธอได้ แต่สำหรับคนนอกเท่านั้นที่เธอเป็นเช่นนั้น เมื่ออยู่กับเฉาซิงตามลำพัง เธอจะปลดเปลื้องเกราะป้องกันทั้งหมดออก เมื่อได้ยินเสียงห่วงใยจากท่านลอร์ด เธอก็รู้สึกเหมือนได้พบกับท่าเรือที่พักพิง หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาทันที
"ไม่... ไม่ลำบากเลยค่ะ การได้ภักดีต่อท่านลอร์ดคือเกียรติของฉัน..."