เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 พลิกกระแสเสียงชื่นชม นักบุญเฉาซิง!
หลังผ่านศึกครั้งนี้ไป กองกำลังทั้งสี่ค่ายก็แทบไม่มีทางรวบรวมกำลังพลมาเปิดฉากโจมตีในระดับนี้ได้อีกแล้ว
ครู่ต่อมา พวกเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ
“ช่างเถอะ... อยู่แบบนี้ไปจนกว่าศึกแห่งคำพยากรณ์จะจบลงเถอะ”
“นั่นสิ... แทนที่จะออกไปแจกแต้ม สู้ยอมอยู่นิ่งๆ ในเมืองหลักยังดีกว่า”
แม้จะรู้สึกโกรธเคือง แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าการรอคอยอยู่ในสนามรบแห่งคำพยากรณ์ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสอยู่บ้าง หากถูกกำจัดออกไปตรงๆ ก็คงไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลย
กองกำลังทั้งสี่ค่ายต่างรู้สึกหดหู่ใจ ตลอดทั้งวันที่เหลือ ไม่มีกองทัพไหนกล้าบ้าบิ่นออกจากเขตป้องกันของเมืองหลักอีก
ทว่าในช่วงบ่าย พวกเขากลับเห็นกองทัพสามกองแอบย่องออกจากเมืองหลักไป
เหล่าผู้รอดชีวิตที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองต่างตาเป็นประกาย พลางชี้ไม้ชี้มือลงไปด้านล่าง
“พี่น้องดูนั่นสิ เหมือนจะมีคนแอบออกไปนะ”