เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 298 กลับสู่ดินแดน เถาวัลย์มหัศจรรย์
คุณลุงเมลอุทานด้วยความทึ่ง “แม้แต่สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ท่านก็ยังจับมาได้ตั้งมากมาย ท่านช่างเป็นเจ้าเมืองที่ได้รับความโปรดปรานจากเทพีแห่งโชคลาภจริงๆ!”
ในฐานะสมาชิกของดินแดนเฉาซิง พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าจามรีเมฆามีค่ามหาศาลเพียงใด ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้สร้างความร่วมมือระยะยาวกับสมาคมการค้าสิงโตดำ ซึ่งเท่ากับว่ามีรายได้ที่มั่นคงเข้ามาทุกเดือน
เรียกได้ว่าต่อจากนี้แม้เฉาซิงจะไม่ทำอะไรเลย เพียงแค่พึ่งพาจามรีเหล่านี้กับไก่ขนแสง เขาก็สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวยได้แล้ว
เอลิซาที่นั่งอยู่บนหลังโวลีแบร์กระโดดลงมาแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ท่านพ่อ! จามรีฝูงนี้หนูเป็นคนเจอเองค่ะ! แล้วก็พวกไก่ขนแสงนั่นด้วย หนูเป็นคนเจอเหมือนกัน!”
“เอลิซาเก่งไหมคะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น คุณลุงเมลก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอ๋อขึ้นมา “ที่แท้ไม่กี่วันที่ผ่านมาที่เจ้าออกไปข้างนอก ก็เพื่อไปตามหาพวกวัวนี่เองสินะ?”
“ใช่แล้วค่ะ ใช่แล้ว!”
คุณลุงเมลมองเฉาซิงสลับกับเอลิซา เขาไม่ได้ตำหนิเด็กน้อยคนนี้ แต่กลับถอนหายใจด้วยความรู้สึกตื้นตัน “โตขึ้นจริงๆ แล้วสินะ...”
เฉาซิงกล่าวว่า “คุณลุงเมลครับ ฝูงวัวพวกนี้คงต้องรบกวนคุณลุงช่วยดูแลแล้วนะครับ”