กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 ดอกไม้กินคนแห่งฝันร้าย การต่อสู้ที่พังทลายดั่งกิ่งไม้แห้ง (6000)
เฉาซิงจ้องมองไปยังทิศทางที่กลุ่มทหารอาสาสมัครจากไป
หลิวหมู่เสวี่ยสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงเอ่ยถามเบาๆ ว่า "อาซิง เป็นอะไรไปหรือเปล่า?"
เฉาซิงระงับความรู้สึกในใจแล้วส่ายหน้าช้าๆ "ไม่มีอะไรหรอก เราเดินทางกันต่อเถอะ"
สำหรับเรื่องราวในจดหมายฉบับนั้น เฉาซิงไม่ได้ปักใจเชื่อทั้งหมด
มีเพียงการได้ไปเห็น [หมู่บ้านวาริส] ด้วยตาตัวเองเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทว่าตอนนี้ เขายังมีภารกิจอื่นที่ต้องทำ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉาซิงก็ตัดสินใจว่าจะค่อยไปดูในภายหลัง
ตลอดเส้นทางที่เหลือ ไม่พบเหตุการณ์ไม่คาดฝันใดๆ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป