เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 ผู้ลี้ภัยจากเมืองปิงเฟิง และอสูรกายน้ำแข็ง
วันรุ่งขึ้น...
เฉาซิงตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา ในตอนนั้นเองเขาพบว่าพื้นที่ข้างกายบนเตียงว่างเปล่า ทว่ากลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของใครบางคนยังคงอบอวลอยู่บนหมอน
เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นร่างอรชรอ้อนแอ้นกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าเตาทำอาหาร เพื่อเตรียมมื้อเช้าของวันนี้
ภาพที่เห็นทำให้เฉาซิงรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
นับตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ได้สองวัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนพลิกโฉมจินตนาการของเขาไปจนหมดสิ้น
หลิวหมู่เสวี่ยดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าเฉาซิงตื่นแล้ว เธอหันมามองด้วยท่าทีเขินอาย
"อาซิง... ตื่นแล้วเหรอคะ..."
"รออีกสักครู่นะคะ อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้วค่ะ"
หลิวหมู่เสวี่ยที่เพิ่งผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนมาหมาดๆ บนใบหน้ายังคงมีสีระเรื่อที่ดูน่าหลงใหล และมีความประหม่าเจือปนอยู่เล็กน้อย