กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 - บทกวีแห่งฤดูใบไม้ผลิ
"ดี หัวข้อของศิษย์พี่เริ่นเห็นได้ชัดเจนในพริบตา เข้าใจง่ายและเป็นภาษาสามัญจริง ๆ" คนข้างกายเอ่ยประจบเหรินเซียว
เพียงแค่เห็นหัวข้อก็เริ่มพากันกล่าวชมแล้ว
หลี่ชิงอวิ๋นพูดไม่ออก
"สายลมตะวันออกหยอกเย้ากิ่งมรกต" ดี คำว่า ‘หยอกเย้า’ เพียงคำเดียวก็พรรณนาท่วงท่าของสายลมตะวันออกได้ชวนสะเทือนใจ ราวกับทำให้ข้ารับรู้ได้ว่าสายลมตะวันออกกำลังหยอกเย้ากิ่งไม้เขียวขจี บรรเลงท่วงทำนองแห่งวสันต์ด้วยเสียงพิณ เปิดเรื่องก็ชี้ตรงเข้าสู่หัวข้อแล้ว"
อีกคนหนึ่งอธิบายอย่างตั้งใจ ทุกคนพากันกล่าวชม "ศิษย์พี่เริ่นเขียนได้ดี คำอธิบายของศิษย์พี่ข่งก็ยอดเยี่ยม!"
ข่งเจี๋ยยิ้มพลางแหงนหน้ามองฟ้าในมุมสี่สิบห้าองศา สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับกำลังบอกว่าเขานี่แหละยอดเยี่ยม