เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 - การสอบระดับอำเภอ ภาคสอง
ตลอดระยะเวลากว่าสามปีที่ผ่านมา เมิ่งฟูจื่อแก้ไขจุดอ่อนด้านการแต่งบทกวีและร้อยแก้วของเขาอยู่ไม่น้อย และยามแก้ไขก็ใช้วาจาเผ็ดร้อนยิ่งนัก
บางครั้งบอกว่าบทกวีและร้อยแก้วที่เขาแต่งนั้นจืดชืดยิ่งกว่าเคี้ยวขี้ผึ้ง ราวกับกำลังแทะกระดูกไก่ บางครั้งก็บอกว่า หากแต่งหัวข้อบุปผาฤดูใบไม้ผลิออกมาเช่นนี้ บุปผาฤดูใบไม้ผลิได้ฟังแล้วคงร่วงหล่นลงมา
แม้กระทั่งเขียนฉากสะพานเล็กสายน้ำไหลออกมา สายน้ำก็ยังต้องอับอายจนไหลย้อนกลับ
ทว่าแม้เมิ่งฟูจื่อจะปากร้าย แต่ก็สอนเขาแต่งบทกวีอย่างจริงจัง เขามักพาหลี่ชิงอวิ๋นออกไปข้างนอกเพื่อให้สัมผัสความรู้สึกต่าง ๆ
ทำให้เขาเข้าใจว่า “บุปผาหลั่งน้ำตาเพราะสะเทือนใจต่อกาลเวลา” เป็นเช่นไร และ “มองไกลออกไปจึงเห็นขุนเขาทั้งหลายเล็กจ้อย” เป็นเช่นไร
หัวข้อการประพันธ์คือ “ชมจันทร์รำลึกถึงผู้ห่างไกล” ต้องเขียนให้มีคำว่า “จันทร์” อยู่ในบท
แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมไม่อาจทำให้เขาลำบากได้