กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112 - กินข้าวที่ตระกูลโจว
ยามซื่อช่วงกลาง พวกเขาก็มาถึงโจวเจียจวง
ชาวบ้านโจวเจียจวงอาศัยอยู่ตามไหล่เขา บ้านเรือนค่อนข้างกระจัดกระจาย มีอยู่ราวหนึ่งร้อยครัวเรือน รวมแล้วกว่าหกร้อยคน
หากต้องการเข้าไปในหมู่บ้าน ขั้นแรกต้องเดินผ่านป่าไผ่ผืนหนึ่งเสียก่อน ไผ่ในป่าเติบโตได้ไม่เลว เพียงฤดูหนาวทำให้ดูซบเซาลงเล็กน้อย สูญเสียสีเขียวสดไป ทว่ากลับเพิ่มความแข็งแกร่งทรหดประหนึ่งภาพวาดหมึกจีนอันเรียบงดงามและเงียบสงบ
"ยามเหมันต์ย่อมมีจิตวิญญาณเป็นพิเศษ"
ในฤดูหนาว อย่าว่าแต่ต้นสนต้นไซที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเลย ป่าไผ่ซึ่งเคียงคู่กับลมหนาวและน้ำค้างแข็งก็มีความองอาจในแบบของตนเองเช่นกัน
สถานที่แห่งนี้ หากไม่มีภาษีและแรงงานเกณฑ์ ก็นับว่าเป็นดินแดนสุขาวดีอีกแห่งหนึ่งได้จริงๆ