กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 - ปากกากับกระดาษตีกัน
เมื่อเห็นแววเข้าใจแจ่มแจ้งในดวงตาของบุตรชาย เมิ่งฟูจื่อกลับไม่มีท่าทีเขินอายแม้แต่น้อย
เด็กน้อยพวกนี้หลอกง่ายกว่าบุตรชายของตนเองมากนัก
นับตั้งแต่เมิ่งเยี่ยนชิงเริ่มเรียนหนังสือเมื่ออายุห้าขวบ การจะหลอกบุตรชายของตนเองก็ยิ่งยากขึ้นทุกที ทั้งที่ตอนนี้เพิ่งอายุแปดขวบแท้ ๆ แต่การหลอกเขาแต่ละครั้งกลับต้องสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจไม่น้อย
สู้เด็กสองคนตรงหน้านี้ไม่ได้ หลอกง่ายกว่ากันเยอะ
เมื่อเห็นความเลื่อมใสในแววตาของพวกเขา เมิ่งฟูจื่อก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม
ชื่อจะนับเป็นสิ่งใดได้เล่า ก็เป็นเพียงนามเรียกเท่านั้น ต่อให้ชื่อแมวรักสุนัข เขาก็ยังสามารถแต่งเหตุผลอันสูงส่งขึ้นมาได้ บอกอีกฝ่ายว่าชื่อนี้มีความหมายลึกซึ้งเพียงใด