กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 - แว่นสายตายาวของหลี่ชิงชุน
แววตาของหลี่ชิงชุนพลันเปล่งประกายขึ้นมา ทำเอาหลี่ชิงอวิ๋นสะดุ้ง
นี่คิดจะทำอะไร?
จะกินเขาหรืออย่างไร?
"ข้าแค่ให้เจ้าเล่นแว่นขยายเท่านั้น ไม่เห็นต้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นเลย!"
หลี่ชิงชุนกลับยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มกว้างอย่างชัดเจน "อ้าว เจ้ายิ้มเป็นด้วยหรือ"
หลี่ชิงอวิ๋นพลันรู้สึกว่าหลี่ชิงชุนยามยิ้มช่างดูดีเหลือเกิน
เขาได้รับการเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านจนขาวผ่องนุ่มนวล ไม่เคยลงไร่นาและไม่เคยถูกแดดแผดเผาเลยแม้แต่น้อย จึงมีท่าทางราวกับเด็กนักเรียนตัวน้อยมาแต่กำเนิด หลี่ชิงชุนยังคงเป็นเด็กที่มองแล้วสบายตาอย่างยิ่ง