กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 222 ฉันไม่มีทางจมอยู่กับอดีตไปตลอดหรอก
“หมายความว่ายังไง” ซูอวี้เจี้ยนไม่เข้าใจเลยจริง ๆ “ทำไมลูกถึงถูกพ่อไล่ออกจากบ้านได้ล่ะ”
“เฮ้อ เรื่องมันยาวครับ” จางเจิ้งได้รับการพยุงจากแม่จนลุกขึ้นยืน “แม่ครับ พวกเราเร่งกลับบ้านกันเถอะ ผมจะหนาวตายอยู่แล้ว”
“ได้ ๆ” ซูอวี้เจี้ยนรีบพยุงลูกชายที่ ‘เดินกะเผลก’ มุ่งหน้ากลับบ้าน ท่าทางลูกชายคงนั่งอยู่ตรงนี้มานานมากแล้ว
“ทำไมไม่โทรศัพท์หาแม่ล่ะ ลูกชายเอ๊ย ดูสภาพลูกแบบนี้แม่ปวดใจแค่ไหนรู้ไหม” ซูอวี้เจี้ยนถามซ้ำอีกรอบด้วยความสงสารจับใจ
“ผมก็อยากโทรครับ แต่ผมต้องมีโทรศัพท์มือถือก่อนสิ เมื่อกี้ผมก็บอกแล้วไงว่าถูกพ่อไล่ออกจากบ้านมา” จางเจิ้งถอนหายใจพลางพูดว่า “ดึกดื่นป่านนี้ ใต้ตึกไม่มีเงาคนสักคน คิดจะขอยืมโทรศัพท์ก็ยืมไม่ได้เลย”