ตอนที่ 92 เส้นทางนี้เขาต้องเดินไปให้ได้

ตอนที่ 92 เส้นทางนี้เขาต้องเดินไปให้ได้

เพียงแค่แย่งอั่งเปามาได้ซองหนึ่ง เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว คิดอยู่นานว่าจะส่งข้อความหาซูอวี้เจี้ยนดีไหม ทว่าเปิดหน้าต่างแชตค้างไว้ตั้งครึ่งค่อนวันกลับไม่กล้าพิมพ์ไปสักตัวอักษร

ผู้หญิงคนอื่นเขาล้วนพูดคุยหยอกล้อได้อย่างสบายใจ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าพูดจากับซูอวี้เจี้ยนอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา บางทีคงตรงกับคำกล่าวที่ว่า ความรู้สึกเวลาชอบใครสักคนจริง ๆ คือความต่ำต้อยด้อยค่า คือการเฝ้ามองอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว

ช่างเถอะ ลังเลอยู่นานในที่สุดเขาก็ปิดหน้าต่างแชตลง เขาที่เพิ่งถึงบ้านตัดสินใจจะไปบาร์ ใกล้เปิดภาคเรียนแล้ว หากไม่ไปตอนนี้คงต้องรออีกนาน