ตอนที่ 277 มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว

ตอนที่ 277 มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว

เมื่อได้ยินหลินจิ้งอี๋พูดเช่นนี้ โจวจื่อหานก็เบะปากน้อย ๆ เขาเดินมาข้างกายหลินจิ้งอี๋ด้วยความรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง “แม่ครับ นี่ผมหมดความสำคัญแล้วเหรอครับ?”

คนทั้งกลุ่มต่างพากันหัวเราะร่าขึ้นมา

พวกเขาเดินเที่ยวรอบโรงเรียนอย่างมีความสุขไปรอบใหญ่ อาหารเย็นเลือกกินที่ร้านหม้อไฟจิ๋วแห่งหนึ่งนอกโรงเรียน เกาหมิงและหลินจิ้งอี๋ต่างแย่งกันจ่ายเงิน คนหนึ่งบอกว่าต้องขอบคุณคุณครูให้ดี ส่วนอีกคนบอกว่าในเมื่ออยู่ที่โรงเรียน เขาก็คือเจ้าบ้าน ในที่สุดเกาหมิงก็แย่งจ่ายเงินได้สำเร็จ เพราะอย่างไรเสียเถ้าแก่ก็รู้จักเขา

เวลาสองทุ่มกว่า ตอนที่หลินจิ้งอี๋กำลังไลฟ์สดอยู่นั้น จู่ ๆ สวีเชี่ยนหัวหน้าฝ่ายบุคคลของบริษัทก็โทรศัพท์มาหาเธอ