ตอนที่ 227 พวกเรามาสายเกินไป

ตอนที่ 227 พวกเรามาสายเกินไป

คนขับรถเดินไปพลางเอ่ยปากไปพลาง “ฉันน่าจะอายุมากกว่านาย ฉันแซ่หลี่ นายเรียกฉันว่าพี่หลี่ก็แล้วกัน อ้อจริงสิ มีดเล่มนี้ถ้าไม่ถึงคราวจวนตัวจริง ๆ ก็อย่าได้ควักออกมาใช้เชียว เลือดตกยางออกได้ง่าย ๆ พวกนายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอยู่เลยนี่ อย่าเอาอนาคตของตัวเองไปทิ้งเพราะคนพรรค์นี้เลย”

หวงปินพยักหน้า “พี่หลี่ ผมฟังพี่”

ทั้งสามคนเดินลัดเลาะไปตามทางบนเขาเส้นนี้ มุ่งหน้าไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จนกระทั่งมองเห็นบ้านไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว บนลานโล่งด้านหน้าบ้านไม้มีเสาไม้ไผ่สองลำปักอยู่ เสาไม้ไผ่ขึงเชือกไว้เส้นหนึ่ง มีเสื้อผ้าตากอยู่บนนั้นสองสามตัว